Monday, February 11, 2013

Christelijke Politiek, Reformatorische Wijsbegeerte & Gods Geboden

In plaats van ons blind te staren op de titel  'Henk van den Belt: theoloog als linkerspits' ( of deze aan te grijpen om je van de inhoud te ontdoen?), lijkt het me vooral interessant om de uitspraak over Gods geboden van Henk van den Belt te plaatsen in de bredere discussie die hierover al jaren voortwoedt:

'Hij voelt zich voluit SGP'er als het gaat om het 'theocratisch verlangen', een maatschappij die is geordend naar Gods geboden. 'Maar theocratie is geen regeringsvorm. Je kunt niet de democratie afschaffen en de theocratie invoeren. Als je letterlijk wilt toepassen wat Guido de Brès in de Nederlandse Geloofsbelijdenis allemaal heeft verwoord, krijg je gauw kortsluiting. Ik interpreteer artikel 36, over het ambt van de overheid, vanuit artikel 37, over het laatste oordeel. De Brès vroeg niet om een getto, hij herinnerde de overheid aan haar positie onder de koning der koningen.'

Luisteren we bijvoorbeeld naar Roel Kuiper, in reactie op een artikel van Ad de Bruijne uit 2009:
"Hij (Ad de Bruijne) suggereert dat christelijke politiek zich daarom moet instellen op het compromis, moet afzien van grootse idealen, geen algemeen beroep moet doen op Gods geboden en scheppingsstructuren"
Nog een voorbeeld, Piet Adema in 2007:

'Zelf ben ik opgegroeid met de bijbel en van daaruit probeer ik te denken en te handelen. Ik vind dat de ChristenUnie op een goede manier de leefregels vanuit de bijbel vertaalt in praktische politiek. Op een overtuigende manier moet ik zeggen.'

en in een ander interview luisteren we naar André Rouvoet:
‘Natuurlijk zijn de marges voor christelijke politiek smal.’ Maar hij (André Rouvoet) houdt vast aan zijn idealen. ‘Ik blijf met vrijmoedigheid en met overtuiging ijveren voor de doorwerking van Gods geboden in het overheidsbeleid.’
 En in dat zelfde interview:

Wat is voor u de meest essentiële notie in het gedachtegoed van Reformatorische Wijsbegeerte?
'Fundamenteel voor mij is dat Jezus Heer is van alles, van de hele werkelijkheid. Dat alles onderworpen is aan de heerschappij en zeggenschap van God en dat Christus alle macht heeft op hemel en aarde. Dit vormt het hart van het belijden van de ChristenUnie. En daaruit volgt op het politieke terrein de oproep tot gehoorzaamheid aan Gods geboden en normen; die zijn heilzaam en die dragen bij aan publieke gerechtigheid.’
Over deze Reformatorische Wijsbegeerte zegt Ad de Bruijne (in hetzelfde artikel op Wapenveldonline):
'Maar in de basisvisie baseert de ChristenUnie zich nog steeds op de ‘verouderde theologische wortels’ van de Reformatorische Wijsbegeerte'
Een hele reeks CU kopstukken hebben zich meerdere malen uitgesproken tegen de door Ad de Bruijne voorgestelde herbronning:

 Roel Kuiper  en Gert-Jan Segers in 2009:
'We stellen voorop dat de ChristenUnie behoefte heeft aan theologen die meedenken.'
Meindert Leerling in 2009:
 "Het uitgangspunt is Gods heerschappij over het staatkundig leven. De ChristenUnie is een partij die politiek wil bedrijven naar Bijbelse normen. Het zou een slechte zaak zijn als die koers wordt verlaten. Dat zou het bestaansrecht van de partij direct ondermijnen.”
 André Rouvoet herhaalde de woorden van Meindert Leerling op een partijcongres in 2009:
'Niet herbronnen, niet herhalen, maar hertalen'
De boodschap dat we niet moeten herbronnen wordt door het CU partijkader steeds opnieuw 'herhaald en hertaald', zo ook recent (en in antwoord op een artikel van Jan Schinkelshoek) door de voorzitter van de CU-Jongeren organisatie PerspectieF, Maarten van Ooijen:
'Tot mijn spijt slaan deze strijdbare insiders de plank volledig mis.
Ad de Bruijne deed een heldhaftige pogingen om de discussie over deze herbronning en de verouderde reformatorische wijsbegeerte binnen zijn partij op gang te brengen in de artikelen 'Nederland is ook van Angolezen'


'Toch staan deze moderne gedachten haaks op de Bijbelse grondlijnen die ik hiervoor trok. In deze nationale en soms zelfs nationalistische oriëntatie openbaart zich een vaak niet herkende vorm van secularisatie, die juist orthodoxe christenen nogal eens parten speelt. Daardoor ervaren links en rechts hen helaas te weinig als spelbrekers.'
en 'De ChristenUnie en Jeruzalem':

'Ten diepste val je dan in het zwaard van een klassieke theocratische positie die een directe verbinding legt tussen Christus’ koninkrijk en de politiek van een aardse natiestaat'
In de publicatie 'van de marge naar de macht' worden Paas, Kuiper en de Bruijne ook geciteerd met betrekking tot dit onderwerp.


Tot nu toe lijkt de CU de hete aardappel vooral vooruit te schuiven door ofwel discussie te vermijden, ofwel afleidings manoeuvres.

No comments: