Tuesday, April 24, 2012

Had Mark Rutte Maar Naar Heldring Geluisterd

De columnist Jérôme Louis Heldring, die er onlangs de brui aan gaf, had een opmerkelijke visie op het nut van het Christelijke geloof. Bas Heijne schrijft daarover in De Standaard :
“In een van de schaarse bundelingen van zijn columns, met de veelzeggende titel Heel ons fundament kraakt en andere kanttekeningen schrijft Heldring over ‘de onmisbare erfzonde'. Die erfzonde is voor hem geen godsdienstige doemvloek, maar ‘het ingeboren besef van het eigen, menselijk tekort'.”
De verleiding, kort na de val van het eerste kabinet Rutte, is om Geert Wilders als de hoofd schuldige aan te wijzen. Zowel CDA en VVD hebben beiden belang bij het schoonvegen van hun eigen straatje. Maar is dat wel het hele verhaal? Zelfs Felix Rottenberg vond in de wereld draait door dat men onmogelijk van Geert Wilders kon verwachten alleen maar te geven en niets daarvoor terug te krijgen. En daar komt uiteindelijk de cohesie, visie en missie van het kabinet Rutte om de hoek kijken.

Centraal element in de argumentatie om toch wel met Geert Wilders een kabinet te vormen was altijd, bij zowel CDA en ook VVD, om zodoende xenophobie de wind uit de zeilen te nemen. Dat vraagt om een dialoog waarin blijk geeft de argumenten serieus te nemen en tegelijkertijd haar eigen wortels niet verloochend. En daarbij had de argumentatie van Jérôme Louis Heldring met betrekking tot de erfzonde natuurlijk bijzonder nuttig kunnen zijn. Heldring’s argument dat het leerstuk van de erfzonde van blijvende betekenis is, had richting gevend kunnen zijn bij het omgaan met de hete hangijzers van immigratie, integratie en ontwikkelingssamenwerking. Dreigingen komen niet maar van buiten, maar ook van binnen. Dreigingen van extremisme zijn niet te herleiden tot de tegenstelling ontwikkeld- onderontwikkeld. Meer ontwikkelingssamenwerking betekent niet per definitie meer veiligheid. Mark Rutte had de drie stromingen CDA, VVD en PVV tot een gezamenlijk visie kunnen bewegen die uitsteeg boven de eigen stokpaardjes. Mark Rutte had zich een pad kunnen banen tussen de progressieve heilsstaat van Verhofstadt en de nadruk op de achterlijkheid van de normen en waarden van migranten door Balkenende en Sarkozy. Een visie die bovendien durf had getoond in het debat over ontwikkelingssamenwerking. Waarbij men het belang van het betrekken van migranten bij democratische ontwikkeling had onderkend. Waarbij men de durf had gehad zich te distantieren van de status quo die Afrika veroordeeld tot een proeftuin van ontwikkelingsspecialisten en ‘verlichte’ despoten. Maar die tegelijkertijd ook daar de rol van migranten onderkend.

De manier waarop Rutte I met Victoire Ingabire omging liet zien dat men het eigenlijk zowel met Verhofstadt als met Sarkozy en Balkenende eens was. Niet zozeer de gedoogconstructie an sich of het niet dragen van verantwoordelijkheid door Wilders was het recept voor mislukken van dit kabinet, maar het gebrek aan consistentie en visie. De kans om bij te dragen aan een debat dat landsgrenzen en politieke families overstijgt heeft men helaas niet gegrepen. Het debat, waarbinnen ook Heldring een prominente rol speelt, is hierover al enige tijd aan de gang. Natuurlijk gaat het dan niet over een 'Groot-Nederland', maar over de methode en doelen van liberalen en christen-democraten in Europa.

No comments: